Evet tam on dört yıl geçti sen bu dünyadan gideli... Sanma ki unuttum, sanma ki unutacağım. İçimde, taşıdığım bu özlem duygusunun çaresizliği, içimi her gün ilk günkü gibi acıtıyor. Bu hisler inan ki ruhumun en derinliklerinden yükseliyor; zaman geçtikçe büyüyen bu hasret, yüreğimi daha da çok yakıyor. Ne yapsam, ne etsem bu boşluk dolmuyor işte. Ne yaptımsa olmuyor, kahretsin, insan özlüyor.
Bazen hayatın koşturmacası içinde dalıp gidiyorum hülyalara. O anlarda dudaklarımdan kısa kısa mısralar dökülüyor ve bu sonsuz özlemime tercüman oluyor. İnsan birini çok özlediğinde, ona hasret dolu mesajlar yazmak istiyor içinden. Göndermek istiyorsun lakin gönderemiyorsun... Bu çaresizlik duygusu canı çok acıtıyor aslında. İşte bu sızı, bazen şair yapıyor beni, bil isterim. Sayfalarca yazıyorum, yazıyorum...
Sonra bir kalemde, tek bir tuşla siliyorum bilgisayarımdan.
Bazen dostlarıma anlatıyorum bu halimi; soruyorum onlara: "Sizin hiç özlediğinize şiirler yazdığınız olmadı mı?" diye.
Kar yağdığında, Bahar geldiğinde, Yağmurda ıslandığınızda...
İnsan hiç mi duygulanıp gözleri dolmaz? Ruhundan hiç mi kelimeler dökülmez? Aldığım cevaplar hep aynı oluyor canısı: Meğer herkeste varmış bu özlem, herkeste varmış bu kırıklık. O zaman anlıyorum ki; kimi duygularını kalemealıyor, kimi ise o güzelim mısraları unutup gidiyor.
Yokluğun hiç kapanmayan bir yara. Ne zaman sızlasa, sen geldin sanıyorum. "Keşke burada olsaydın" diyerek iç çekiyorum. Bazen sessiz sessiz, bazen de hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. En zoru da nedir biliyor musun? Eskiden saatlerce konuştuğum sen, artık yoksun ve biz konuşamıyoruz. Anlattıklarım havada kalıp uçuşuyor birer kelebek misali... Yıl 2026, yaş yetmişe erdi. Bir ayağım çukurda, bir elim bomboş. Hiçbir şey yolunda değil, bu saatten sonra olması da mümkün değil elbet. Neden dersen, seninle kurduğumuz o güzel hayallerde hep sen vardın; giderken onu da alıp götürdün. Sensiz kurduğum tüm hayaller ise hüsranla, vefasızlıkla bitti. Tam mutluluğu buldum derken, her şey yeniden yerle bir oldu.
Canısı, genel ahvale bakınca artık ne hak kaldı ne hukuk. Milletin tek derdi geçim olmuş. Kime "iyi" dediysek hep bir hile, bir kurnazlık çıktı arkasından. Siyaset oyunları dönüp duruyor, millet ise buna sadece camdan bakıyor. Dolar 46 TL, Euro 53 TL olmuş, asgari ücret 28 bin lira... Daha ne kadar yaşarım, bu ömür ne kadar sürer bilmem. Ama nefes aldığım her yıl, seni gönülden anmaya devam edeceğim. Ölümünün 14. yılında sana, ahirete intikal eden anneme, babama, tüm atalarıma rahmet diliyorum.
Aynı zamanda bu toprakları bize vatan kılan Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü, silah arkadaşlarını ve tüm şehitlerimizi saygı ve rahmetle anıyorum.
Ruhun şad, mekânın cennet olsun.
